Όταν η αμφισβήτηση του παρελθόντος συνάντησε τη δικαίωση του σήμερα
Γράφει ο Ιωάννης Δόνδωρος
Αγαπητοί μου φίλοι και φίλες, το σημερινό άρθρο που σας παρουσιάζω αποτυπώνει ένα πολύ σημαντικό κομμάτι της προσωπικής μου πορείας, ως πρώην προπονητής.
Δεν έγραψα αυτό το άρθρο για να δικαιώσω τον εαυτό μου. Ο χρόνος δεν έχει ανάγκη από συνηγόρους. Το έγραψα γιατί πιστεύω ότι κάθε γενιά οφείλει να παραδώσει στην επόμενη όχι μόνο τις επιτυχίες της αλλά και τα λάθη, τις αμφιβολίες, τις συγκρούσεις και τα διδάγματά της.
Γεγονός είναι ότι υπάρχουν προπονητές που μετρούν την πορεία τους με μετάλλια, τίτλους και διακρίσεις. Υπάρχουν όμως και εκείνοι που προτιμούν να τη μετρούν με τις ιδέες που άφησαν πίσω τους.
Με την προπονητική ξεκίνησα το 1996 και ολοκλήρωσα τη διαδρομή αυτή το 2024 για σοβαρούς λόγους υγείας, για όσους δεν το γνωρίζουν. Σε περισσότερες λεπτομέρειες δεν θα ήθελα να επεκταθώ. Άφησα πίσω έναν χώρο που αγάπησα από παιδί. Έναν χώρο μέσα στον οποίο έζησα όνειρα, απογοητεύσεις, επιτυχίες, ανθρώπους που πίστεψαν σε μένα και άλλους που με αμφισβήτησαν.
Σήμερα δεν κρατώ κακία σε κανέναν. Για ποιο λόγο άλλωστε; Ο χρόνος είναι ο πιο δίκαιος κριτής. Εκείνος αποφασίζει ποιες ιδέες αντέχουν. Εκείνος ξεχωρίζει τη μόδα από την ουσία.
Ύστερα από αυτά τα τριάντα χρόνια παρουσίας στον χώρο της προπονητικής, αισθάνομαι ότι το σημαντικότερο δεν είναι πλέον να μιλήσω για όσα πέτυχα με τα «παιδιά» μου. Εκείνα ανήκουν στο παρελθόν. Εκείνο που έχει μεγαλύτερη αξία είναι
